Hoofdstraat 66, 6061 CE Posterholt
+31646057752
info@flowwofnature.nl

BLOG-SCHEIDEN-RELATIES

Scheiden & Relaties

Scheiden is een proces van banden doorsnijden en dat gaat altijd gepaard met pijn en verdriet. Het maakt niet uit, of je 40 jaar getrouwd bent of een relatie hebt gehad die 2 jaar duurde. Het nodigt je uit een spannend zelfonderzoek aan te gaan met als waardevolle uitkomst, persoonlijke groei.

Ze belt me op en zegt ‘ik loop vast en heb hulp nodig. Mijn echtgenoot en ik, we hebben besloten te gaan scheiden. Ik ben bang en verdrietig, slaap slecht en het tolt en maalt maar door in mijn hoofd’.

Ze neemt plaats tegenover mij aan de keukentafel. In mijn praktijk staat een keuken. En als je in mijn keuken zit, zorgt dat voor een comfortabel en veilig gevoel. Immers, het lijkt alsof je gewoon en vertrouwd aan mijn keukentafel zit. Onder het genot van een kopje thee, begint ze te vertellen over wat haar dwarszit.

Ik vraag haar hoe haar jeugd was, of ze broer(s) of zus(sen) heeft.  We nemen een duik in haar verleden. Ze vertelt dat ze enig kind is en dat haar ouders hardwerkende mensen waren. Haar moeder had passie voor kunst en die passie voerde ze uit in haar werk. Al kon haar moeder vaak doordraven met haar werk, zo vertelde ze dat ze zich daardoor vaak alleen voelde. Vader daarentegen, die was er altijd. Hij kon veel van haar hebben. Ze kon met hem wel een potje breken. Hij was liefhebber van muziek. Hij bespeelde 2 instrumenten en als hij speelde dan genoot ze met volle teugen. Maar tegen de tijd dat zij de leeftijd van adolescent bereikte werd haar moeder ziek. Ze vertelde wat de ziekte met haar en haar vader deed. En hoe dat uiteindelijk leidde tot echtscheiding van haar ouders. En nu, stond ze zelf voor een echtscheiding. De tranen rolden over haar wangen. Af en toe, zei ze, ben ik bang dat ik dezelfde weg loop als mijn ouders. Eigenlijk zelfs zoals mijn moeder en dan voel ik in al mijn cellen, dat ik dat niet wil. Ik wil graag weten, wat er misging in ons gezin van vroeger en hoe het komt dat mijn man en ik het nu niet meer samen lijken te redden. We lijken wel tegenpolen die het slechtste in elkaar boven halen. We maken ruzie en soms zou ik het hele servies kapot willen gooien om mijn frustraties kwijt te kunnen. En terwijl ik dat denk… zit ik op mijn slaapkamer te huilen en weet niet hoe verder. Ik vraag me af, zegt ze, wie ben ik? Wie was ik? Waar is mijn Ik gebleven, mijn echte ik? Wat is mijn passie, mijn drive? Waar word ik blij van?

Samen bespreken we, dat we over haar tijdlijn gaan lopen. Om helder te krijgen welke gevoelens en emoties ze ontwikkelde tijdens haar jeugd. Hoe ze daar mee omging en om te kijken of bepaalde thema’s wel van haar zijn. Of, dat ze die gekopieerd en zodoende overgenomen heeft van haar ouders. We bespreken voorafgaand daaraan, welke thema’s ze wil bekijken. Zodat ik weet welke vragen ik mag stellen.

We starten in het nu en kijken naar de huidige omstandigheden, waarna we letterlijk over de lijn lopen naar het verleden. Ze vertelt dat ze ooit op een punt aangekomen was, ze had besloten voor zichzelf op te komen. Ze voelde zich letterlijk in haar eigen huis in het nauw gedreven. Geen ruimte voor rustmomenten voor haar zelf. Ze zag hoe verschillend ze was van haar man. Ze had behoefte aan liefde, wederzijdse liefde. Een traan rolde over haar wang. Ik nam haar mee naar het moment dat haar echtgenoot haar vroeg of ze met hem wilde trouwen. Ze straalde voor een moment. Ik vroeg haar, wat was de eigenschap die je prachtig vond in hem, dat je deed besluiten te kiezen voor deze man? Ze vertelde dat ze niet op slag verliefd was, maar wel een goed en vertrouwd gevoel had bij hem. De relaties die ze voorafgaand aan deze relatie had, werden steeds verbroken. Ze voelde zich dan afgewezen. En deze man deed haar opbloeien. Ze voelde en besefte plots dat hij haar eigenlijk accepteerde zoals ze was. Er volgde een AHA-moment.

We liepen verder terug naar het verleden, de gezinssituatie. Ze vertelt ‘ik zie hoe mijn vader een soort van bemiddelaarsrol aanneemt. Hij sust alle situaties om de lieve vrede te bewaren. Terwijl ik, als kind steeds aangeef, dit kan zo niet langer. Ik voel, zie en hoor, dat mijn vader de waarheid niet aan het licht durft te brengen. Hij is bang dat mama weggaat. Ik zie ze steeds verder uit elkaar groeien. Meer ruzies volgen totdat de bom barst. En ik tegen mijn vader zeg; je moet weggaan. Jij moet vertrekken om jezelf te beschermen.’ De tranen lopen over haar wangen. Ze voelt zich schuldig tegenover haar moeder. Terwijl eigenlijk heeft ze het gevoel dat ze moet kiezen. Maar ze kan niet kiezen. In haar hoofd spoken en malen gedachten zoals: hoe kan dat nou? Dit zijn mijn papa en mama. Ze horen bij elkaar en toch…. kunnen ze niet met en niet zonder elkaar. Haar ouders raken verwikkeld in een vechtscheiding en zij wordt er tussenin geplaatst. Ze heeft steeds meer moeite met zich te focussen op wat belangrijk is in haar eigen leven. Ze raakt verwikkeld in emoties van de ouders. Ik vraag haar, wat gebeurt er nu? Wat voel jij? Is dit gevoel van jou of van je ouders? Ik laat haar zien en voelen, wat haar emoties zijn. Om een onderscheid te kunnen maken wat van haar is en wat niet.

We gaan verder terug. Zij als klein kind. Een peuter, net geen baby meer en ze zit in de box. Ik vraag haar, kijk eens om je heen. Wat zie je en wat voel je? Ze zegt, terwijl een traan over haar wang loopt ‘ik zie papa en mama ruzie maken, over beslissingen die genomen moeten worden. Ik zit in de box en heb verdriet. Zo graag… met heel mijn hart wil ik liefde geven, zodat mijn papa en mama elkaar meer liefhebben en naar elkaar luisteren. Ik breek mijn hoofd en zie mama die linksaf wil en papa die rechtsaf wil. Ik voel me alleen, moederziel alleen. Ik wil liefde en tegelijker tijd voel ik me verantwoordelijk voor het geluk van mijn ouders.’

‘Ik zie dat het de omstandigheden zijn, het IS niet van mij. Onzekerheid, angst voor afwijzing, angst voor te kort, angst voor het leven, angst om te zijn. Het loopt als een rode draad door mijn leven’

Terwijl we langzaam teruglopen naar het heden, laat ik haar ervaren waar de energielekken zitten. Wat we associëren alsof een ziekte iets over onze identiteit zegt, terwijl het niet van ons is. Hoe ze leegloopt omdat ze verwikkeld raakt in de processen van de zo geliefde mensen om haar heen. Dat we vaak een situatie in stand houden, voor de lieve vrede. En wat de gevolgen daarvan kunnen zijn. Hoe het in standhouden van de lieve vrede, kan leiden tot een echtscheiding. Ze beseft uiteindelijk dat ze verantwoordelijk is voor haar eigen beslissingen, emoties. En dat ieder ander ook zelfverantwoordelijk is voor zijn of haar leven. Dat ze emoties toe mag laten, zodat ze uiteindelijk verdwijnen. Ze heeft de rol van dochter, als mens in de maatschappij, als echtgenote.

Ze gaat naar huis, beseffend dat ze een dominosteen heeft. Waarmee ze andere inspireert, het begint in haar eigen gezin. Ze is bewuster geworden van wat ze denkt, haar expressie, wat ze voelt en ziet. Ze overziet het geheel, kijkt dankbaar terug naar het verleden. Alles wat ze meegemaakt heeft, het overleven en het vastlopen ziet ze als een geschenk. Iets heel kostbaars. Ze ziet hoe haar klacht, haar kans is. Zij inspireert haar ouders en haar naasten elkaar lief te hebben, alles bespreekbaar te maken, oprecht te zijn, zonder dat pijnlijke masker en soms…. Heel soms, ook gewoon even te genieten van elkaar, zonder iets te zeggen. Dankbaarheid tonen dat we er gewoon mogen zijn. In stilte.

Ons hart wil spreken, ons hart wil liefde. Liefde, voelen en uitstralen. Warmte, dat is wat ons hart wil. Niemand kan ons ooit afwijzen, als wij daar niet voor openstaan. Laten we elkaar recht in de ogen kijken, zonder masker. Verantwoording nemen voor onze gedachten en dat wat we uitspreken. Niets invullen voor een ander, geen verwachtingen hebben maar in plaats daarvan liefdevol vragen:

Waar wordt je echt blij van? Wanneer voel je je comfortabel? Wanneer wordt je ongeduldig?

Jij hebt de sleutel in jouw handen, het is jouw sleutel. Hoe zou het voelen, als je beseft dat alles in jou aanwezig is? Werkelijk alles. Niets is onmogelijk.

Van hart tot hart,

Bianca Hausmanns

 

 

 

Door op akkoord te klikken, gaat u akkoord met onze Cookie instellingen Meer informatie

De Cookie-Instellingen op deze website zijn op "Cookies accepteren" ingesteld. Als u deze website bezoekt zonder verandering van de Cookie-Instellingen of op "Accepteren" klikt, verklaart u zich akkoord.

Schließen